Een oude
missionaris uit Congo vertelt. Over zijn leven, de keuzes die hij heeft gemaakt. De redenen die hij daarvoor had. Over Congo. Over België. Over wat er in die twee landen zoal veranderd is in al die jaren. Nu eens is hij
verbaasd, dan weer kwaad of verdrietig. Maar vooral houdt hij zijn verhaal vol humor en aangenaam om naar te luisteren.
Bruno Vanden Broecke brengt de vitale missionaris
geloofwaardig op het podium. De regie is in handen van Raven Ruëll en David Van Reybrouck tekent voor de tekst. De monoloog bestaat grotendeels uit
getuigenissen van missionarissen die de auteur in België en in Congo optekende. Ze worden vrij letterlijk weergegeven, in een goed verstaanbaar Nederlands met een duidelijke Vlaamse tongval en hier en daar verweven met Franse/dialectische woorden. Voor toeschouwers die nog een handje hulp bij het Nederlands kunnen gebruiken, voorziet de KVS in vertalingen in het Frans en het Engels.
Een fragment: “Dat valt me wel vaker op, dat mensen zeggen “ah, gij zijt missionaris, vertelt ne keer” en dan luisteren ze, maar na vijf minuten beginnen ze al zelf te vertellen. Over de school van hun kinders en dat de weg daarnaartoe zo
dangereus is. Ge móést eens weten, denk ik dan. Al die auto’s, zeggen ze, ’t is echt niet meer te doen. En dus brengen ze hun kleine zelf maar met de auto…
Dangereuze wegen… wees blij dat ge wegen hebt! In Congo zijn er geen meer. Ik heb het zien veranderen.”
IM
Nog tot 23 december in de KVS, Brussel
www.kvs.be
Lees meer artikels over KVS