Vlaanderen rouwt om Wannes Van de Velde, de Antwerpse kleinkunstenaar. Hij is deze week overleden op 71-jarige leeftijd. Hij was vooral bekend als zanger, maar hij was ook beeldhouwer, dichter, schrijver, gitaarleraar en filosoof.
Hij heeft onvergetelijke volksliederen gemaakt en zong die in het Antwerps dialect. Dat was niet altijd vanzelfsprekend, want toen Van de Velde in de jaren 60 z’n eerste liedjes maakte, moest ‘kunst’ in het Algemeen Beschaafd Nederlands worden gebracht.
Zingen in het dialect was voor Wannes Van de Velde echter geen statement, maar een evidentie. Het was nu eenmaal de taal waarin hij zich het beste kon uitdrukken. Hij hield ook met hart en ziel van zijn geboortestad, Antwerpen.
Een Vlaamse volksjongen dus, maar met een afkeer van Vlaams-nationalisme. Dat blijkt zeker uit zijn nummer 'Zwijgd me van de Vlomse kweste' (vertaald: Zwijg me van de Vlaamse kwestie).
De tekst van dit protestlied kan je lezen op antwerps.be, in originele versie en 'vertaald' naar het Algemeen Nederlands.
De dood van Wannes lokt veel reacties uit, ook van kunstenaars uit verschillende disciplines. Zijn collega's en zielsgenoten zijn op het eerste gezicht een stel rare snuiters, maar het zijn ook stuk voor stuk authentieke mensen die iets te vertellen (of te zingen) hebben. Zo haalden Robbe De Hert, Paul Rans, Roland Van Campenhout en Koen De Cauter herinneringen aan hem op.
Kijk zeker ook naar de aandoenlijke reactie van Willem Vermandere, die op het einde spontaan een melodie aanheft voor 'grote broer':
In 2000 werd een vorm van leukemie vastgesteld bij Wannes Van de Velde. Het typeert zijn zin voor relativering dat hij twee jaar later, na een eerste aanval van de ziekte, terugkeert op het podium met het nummer Ier is 'm terug (Hier is hij weer).
Fragmenten van dat optreden zie je ook in deze reportage: